Tammy and the T-Rex (1994) | ⭐⭐⭐
Director: Stewart Raffill
Genres: Comedy | Sci-Fi
พล็อตมีความกาวพอสมควรที่ให้ไดโนเสาร์มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง โดยการใส่สมองคนเข้าไปในหุ่นยนต์ที่เป็นไดโนเสาร์หรือทีเร็กซ์ ซึ่งความคิดนี้มาจากดร. กันเธอร์ วาเชนสไตน์ (Terry Kiser) นักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องที่หาวิธีใช้งานหุ่นประดิษฐ์ที่เป็นทีเร็กซ์ให้มีชีวิตที่สมจริง ทำให้กลายเป็นเหตุการณ์วุ่นวายปนสยองขวัญ เพราะสมองดังกล่าวคือไมเคิล (Paul Walker) หนุ่มสุดหล่อที่กำลังมีความรักกับแทมมี่ (Denise Richards) แฟนสาวสุดเซ็กซี่ ซึ่งเธอต้องหาวิธีช่วยให้เขากลับมามีชีวิตปกติอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าฉบับดั้งเดิมมีสภาพอย่างไร แต่เท่าที่หาข้อมูลแล้วค่อนข้างแย่เอาการ เพราะตั้งใจตัดต่อเพื่อเอาใจตลาดคนดูประเภทเด็ก ซึ่งลดทอนความเป็นเรท R เหลือแค่ PG-13 ทำให้ฉากโหดและความหยาบคายหายไปพอสมควร จึงไม่แปลกใจที่มีปัญหาการเล่าเรื่องที่สะดุดและไม่รู้เรื่อง ด้วยเหตุนี้จึงเป็นความโชคดีของฉันที่ได้ดูฉบับ Gore Cut หรือ Uncut ที่รุนแรงและเลือดสาดตามเจตนารมณ์ดั้งเดิมของผู้กำกับ Stewart Raffill
ฉากที่มีความโหดและรุนแรง เช่น ฉากผ่าตัดเปิดกะโหลกเพื่อเอาสมอง ซึ่งไม่ได้ใช้มุมกล้องหลบเลี่ยงแต่อย่างใด จะเห็นคนนอนนิ่งให้เปิดกะโหลกเห็นสมองชัดๆ (แม้จะดูออกว่าเป็นหุ่น) โดยฉากนี้ให้ความรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่น้อย ฉากทีเร็กซ์ล้างแค้น ซึ่งแน่นอนว่าการถูกแอบสลับร่างได้สร้างความโกรธเคือง และความแค้นส่วนตัวกับกลุ่มอันธพาลที่ทำไว้ตอนเป็นมนุษย์ ทำให้มีการไล่ล่านองเลือด ทั้งการกัดคนหัวขาดจากร่าง เหยียบร่างกายให้จมแบนคาพื้น เหยียบรถให้คนข้างในร่างกายกระจาย และฉากอื่นที่มีการกัดหรือกระชากที่รุนแรงจัดเต็ม
นอกจากความโหดที่แสนจะรุนแรงแล้ว สิ่งนั้นคือความพิลึกพิลั่นใส่ความตลกร้าย ทำให้บางครั้งฉากที่ควรจะดูรุนแรงกลับสร้างเสียงหัวเราะเบาๆ จากการเสียชีวิตแปลกๆ อีกทั้งแม้สถานการณ์จะย่ำแย่แค่ไหน ความพยายามการคืนร่างคือช่วงที่สร้างความฮาได้เช่นกัน โดยเลือกร่างกายของคนที่เสียชีวิตไปแล้ว ซึ่งระหว่างเลือกมีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และรูปร่างหน้าตาที่แตกต่างกันไป แต่จะหาที่ถูกใจนี่แหละที่ยุ่งยากกว่าที่คิด และยังมีหลายฉากที่ตั้งใจเล่าเรื่องให้ผ่อนคลาย ไม่ว่าจะมาสถานการณ์ไหนหรือรูปแบบใดก็พร้อมให้ความแปลกประหลาดได้เสมอ
แม้หนังจะมอบความบันเทิงด้วยฉากสยองขวัญที่รุนแรง และตลกร้ายที่แปลกและน่าหัวเราะ (หรือเปล่า?) แต่การดำเนินเรื่องเป็นรูปแบบเกรดบีที่ไม่ได้มีทุนสร้างสูง ด้านการเคลื่อนไหวของทีเร็กซ์จึงมีข้อจำกัดมากๆ ทำให้หลายอย่างดูปวกเปียกไปบ้าง อีกทั้งการที่ตัวละครมีความเพี้ยนจึงมีความคัลท์พอสมควร และมีสูตรสำเร็จที่คาดเดาทิศทางได้ไม่ยาก ยกเว้นตอนจบที่อาจจะไม่ได้สมหวัง แต่เลือกให้นักแสดง Denise Richards ได้แสดงความสวยงามและเซ็กซี่ ซึ่งเป็นการจบที่โคตรจะว้าว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น